നീ തന്നെ ജീവിതം സന്ധ്യേ - അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ

നീ തന്നെ ജീവിതം സന്ധ്യേ 

നീ തന്നെ മരണവും സന്ധ്യേ

നീ തന്നെ ഇരുളുന്നു 

നീ തന്നെ മറയുന്നു

നീ തന്നെ നീ തന്നെ സന്ധ്യേ

നിൻ കണ്ണിൽ നിറയുന്നു നിബിഡാന്ധകാരം

നിൻ ചുണ്ടിലുറയുന്നു ഘനശൈത്യഭാരം

നിന്നിൽ പിറക്കുന്നു രാത്രികൾ 

പകലുകൾ നിന്നിൽ മരിക്കുന്നു സന്ധ്യേ

പകലായ പകലൊക്കെ വറ്റിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും

പതിവായി നീ വന്ന നാളിൽ

പിരിയാതെ ശുഭരാത്രി പറയാതെ 

കുന്നിന്റെ ചെരുവിൽ കിടന്നുവോ നമ്മൾ 

പുണരാതെ ചുംബനം പകരാതെ

മഞ്ഞിന്റെ കുളിരിൽ കഴിഞ്ഞുവോ നമ്മൾ

വരുമെന്നു ചൊല്ലി നീ, ഘടികാരസൂചിതൻ 

പിടിയിൽ നിൽക്കുന്നില്ല കാലം

പലതുണ്ട് താരങ്ങൾ, അവർ നിന്നെ ലാളിച്ചു 

പലതും പറഞ്ഞതിൽ ലഹരിയായ് തീർന്നുവോ

പറയൂ മനോഹരീ സന്ധ്യേ 

അറിയുന്നു ഞാനിന്നു 

നിന്റെ വിഷമൂർച്ഛയിൽ 

പിടയുന്നുവെങ്കിലും സന്ധ്യേ

ചിരി മാഞ്ഞു പോയെരെൻ 

ചുണ്ടിന്റെ കോണിലൊരു 

പരിഹാസമുദ്ര നീ കാണും

ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ 

ഒരു സൗഹൃദത്തിന്റെ 

മൃതിമുദ്ര നീയതിൽ കാണും

നീ തന്നു ജീവിതം സന്ധ്യേ 

നീ തന്നു മരണവും സന്ധ്യേ

നീ തന്നെ ഇരുളുന്നു 

നീ തന്നെ മറയുന്നു

നീ തന്നെ നീ തന്നെ സന്ധ്യേ

ഇനിയുള്ള കാലങ്ങളിതിലേ കടക്കുമ്പോൾ

ഇതു കൂടിയൊന്നോർത്തു പോകും

എരിയാത്ത സൂര്യനും വിളറാത്ത ചന്ദ്രനും

വിറയാത്ത താരവും വന്നാൽ

അലറാത്ത കടൽ, മഞ്ഞിലുറയാത്ത മല

കാറ്റിലുലയാത്ത മാമരം കണ്ടാൽ

അവിടെൻ പരാജയം പണി ചെയ്ത സ്മാരകം 

നിവരട്ടെ നിൽക്കട്ടെ സന്ധ്യേ

എവിടുന്നു വന്നിത്ര കടകയ്‌പു വായിലെ-

ന്നറിയാതുഴന്നു ഞാൻ നിൽക്കേ

കരി വീണ മനമാകെയെരിയുന്നു പുകയുന്നു

മറയൂ‍ നിശാഗന്ധി സന്ധ്യേ

ചിറകറ്റ പക്ഷിക്കു ചിറകുമായ് നീയിനി 

പിറകേ വരൊല്ലേ വരൊല്ലേ

അവസാനമവസാന യാത്ര പറഞ്ഞു നീ-

യിനിയും വരൊല്ലേ വരൊല്ലേ

നീ തന്ന ജീവിതം നീ തന്ന മരണവും 

നീ കൊണ്ടു പോകുന്നു സന്ധ്യേ

അവസാനമവസാനമവസാനമീ യാത്ര

അവസാനമവസാനമല്ലോ!

വിട - അയ്യപ്പപ്പണിക്കര്‍

വിട പറയാന്‍ സമയമായില്ല എന്നുതന്നെയാകട്ടെ.
ആര്‌ ആരോടാണ്‌ വിട പറയുന്നത്‌?
സുഹൃത്ത്‌ സുഹൃത്തിനോട്‌ വിട പറയുമോ?
പറയാന്‍ സാധിക്കുമോ? എന്നെങ്കിലും?
പിന്നെ ആരാണ്‌ വിട പറയുന്നത്‌? പറയേണ്ടത്‌?
നമ്മെ ദ്രോഹിച്ചവരോട്‌, ചതിച്ചവരോട്‌,
നമ്മോടു നന്ദികേടു കാണിച്ചവരോട്‌
അവര്‍ക്കു മാപ്പു കൊടുക്കാന്‍ പറ്റുമോ?
ഒരു ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലല്ലേ തെറ്റുപറ്റാന്‍ പാടുള്ളു?
തെറ്റിനോടാണു വിട പറയാവുന്നത്‌.
വിട പറയുമ്പോള്‍ മുഖം ശാന്തമായിരിക്കണം.
ശരീരം ഉടയരുത്‌
മുഖം ചുളിയരുത്‌
സ്വരം പതറരുത്‌
കറുത്ത മുടി നരയ്ക്കരുത്‌
നരച്ച മുടി കൊഴിയരുത്‌
വിട പറയുമ്പോള്‍ നിറഞ്ഞ യൗവനമായിരിക്കണം
എന്താണു പറയേണ്ട വാക്കുകള്‍?
ഇനിയും കാണാമെന്നോ?
ഇനിമേല്‍ ഇങ്ങോട്ടു വരണ്ടെന്നോ?
എന്തിനാണു വിടപറയുന്നതെന്നോ?
അതിനെപ്പറ്റിയൊക്കെ ചര്‍ച്ച ചെയ്ത്‌
വിട പറയാന്‍ മറന്നുപോയവരെ മറന്നുപോയോ?
എന്തിനാണു വെറുതെ വിട പറയുന്നത്‌?
ആരും ആരെയും വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
ആരെ ആര്‍ക്ക്‌ എന്തു പരിചയം?
വിട്ടുപോകുന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെന്തിനു വിട?
പക്ഷേ, ഇതൊരു ചടങ്ങാണു, സുഹൃത്തേ.
വിട പറയുന്നതില്‍ ഒരു രസമുണ്ട്‌
അതൊരനുഷ്ഠാനമാണ്‌
മനസിന്‌ അതു ശാന്തി നല്‍കുന്നു
മുന്‍കൂര്‍ വിട പറഞ്ഞുവച്ചാല്‍
സമയത്തു മറന്നുപോയി എന്നു പരാതിപ്പെടേണ്ടിവരില്ല
ഇതാ നമുക്കു പരസ്പരം വിട പറയാം
അല്ലെങ്കില്‍ ഈ ഭൂമിയോട്‌, ഇന്നത്തെ സൂര്യനോട്‌

ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട്‌ ഇനി വിട പറയാതിരുന്നാല്‍ മോശം.

കുതിരകള്‍ /പാബ്ലോ നെരൂദ (വിവർത്തനം അയ്യപ്പപ്പണിക്കര്‍ )

ജനലിൽക്കൂടി 
ഞാന്‍ കുതിരകളെ കണ്ടു.

ഹേമന്തകാലത്ത്
ബര്ലിതനിലായിരുന്നു ഞാന്‍.
പ്രകാശരഹിതമായ ആകാശം,
ആകാശരഹിതമായ ആകാശം.
നനഞ്ഞ റൊട്ടിപോലെ
വിളറിയ അന്തരീക്ഷം
ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന കളിസ്ഥലം
എന്റെ ജനലിൽക്കൂടി ഞാന്‍ കണ്ടു.
ഹേമന്തത്തിന്റെ പല്ലുകള്‍
കടിച്ചുതുപ്പിയ ഒരു വൃത്തം മാത്രം.
പത്തു കുതിരകള്‍
പെട്ടെന്ന് ആ മഞ്ഞണിപ്പരപ്പിലേക്കു
നടന്നു കയറി;
ഒരു മനുഷ്യന്‍ അവരെ നയിച്ചുകൊണ്ടു വന്നു
അങ്ങനെ മുന്നോട്ടു വരവേ,
ഒരു ജ്വാല പോലെ
അസ്തിത്വത്തിലേക്ക് അവര്‍ തിരപൊങ്ങിയതേ ഉളളൂ.
അതേവരെ ശൂന്യമായിരുന്ന
എന്റെ കണ്ണുകളുടെ പ്രപഞ്ചം അതാ, നിറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.
അത്യുജ്ജ്വലം, അപങ്കിലം!
വിരിഞ്ഞ വെടിപ്പുളള കുളമ്പുകൾക്കു മീതെ
പത്തു ദൈവങ്ങളെപ്പോലെ
അവര്‍ നടന്നുകയറി;
അവരുടെ കുഞ്ചിരോമങ്ങള്‍
ശുദ്ധസൗന്ദര്യസ്വപ്നത്തിന്റെ
സ്മാരകങ്ങളായി.
അവരുടെ പൂണികള്‍
ഗോളകങ്ങളായിരുന്നു,
മധുരനാരങ്ങകളായിരുന്നു.
കുന്തിരിക്കവും തേനും ചേർന്ന നിറം.
അതു ജ്വലിക്കുകയായിരുന്നു.
അഹന്തയുടെ കല്ലില്‍
കൊത്തിയുയര്ത്തിലയ ഗോപുരങ്ങള്‍
അവരുടെ കണ്ഠനാളങ്ങള്‍
രൗദ്രദീപ്തമായ ആ കണ്ണുകളില്‍ നിന്ന്
കേവലചൈതന്യം
ഒരു തടവുകാരനെപ്പോലെ
വെളിയിലേക്ക് നോക്കി
അങ്ങനെ അവിടെ,
അവിശുദ്ധവും അസംതൃപ്തവുമായ ഹേമന്തത്തില്‍
മദ്ധ്യാഹ്നത്തിലെ നിശ്ശബ്ദതയില്‍
ആ കുതിരകളുടെ പ്രബലമായ സാന്നിദ്ധ്യം
രക്തമായി, താളമായി,
അസ്തിത്വത്തിന്റെ ആഹ്വാനമൂതുന്ന
'വിശുദ്ധ പാത്ര'മായി
ഞാന്‍ കണ്ടു, ഞാന്‍ കണ്ടു ,
കണ്ടുകൊണ്ടുതന്നെ ഞാന്‍
ബോധം വീണ്ടെടുത്തു
ഒന്നുമറിയാത്ത നീരുറവയും
സുന്ദരവസ്തുക്കളില്‍ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയും
സ്വര്ണ്ണ ത്തിന്റെ നൃത്തവും
ആകാശവും
അവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

ബെർലിനിലെ നിഷ്പ്രഭമായ ആ ഹേമന്തം
ഞാന്‍ തൂത്തു തുടച്ചു കളഞ്ഞു പക്ഷേ,
പ്രഭതൂകിനിന്ന ആ കുതിരകളെ
എനിക്കു മറക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല.